(over)leven met…

Hans akkermansZo stond ik als ik wel eens vaker doe voor de deur van de oude bioscoop waar ik de Stichting Utopodium op de bovenste etage heb gevestigd.
Daar zijn we bezig om mensen bewust te maken van het samen staan we sterker en kunnen we meer bereiken dan vanuit je eenzaamheid.

Zoals velen ook weten spreek ik iedereen aan zonder enige schroom.   Even een moment voor mezelf en daarin is altijd tijd voor een praatje.

Er komt een voor mij onbekende meneer mijn richting op rijden.
Stamelend en met weinig kleur in zijn ogen mompelde hij haast niet verstaanbaar om een vuurtje, niet veel bijzonders dat doen er wel meer.
Zijn coördinatie is niet echt meer super dat kwam door zijn leeftijd dacht ik.
Niks is minder waar en daar komen we op terug met een verhaal van deze geweldige man die eenzaam een strijd van een gigant heeft geleverd.

Het opvallende in zijn verschijning is zijn drang om zich te uiten.
Niets aan zijn houding en of lichaamstaal liet mij vermoeden dat deze man een gebroken persoonlijkheid heeft die gekwetst is door de maatschappij.

Deze dag en dit moment gaat voorbij en het bleef even bij me hangen en de realiteit nam weer de aandacht over.

En na een paar weken kwam ik hans weer tegen in het Lelycentrum.
Zonder karretje en we raakten weer in gesprek en daar begon mijn verrassende ontdekking van wie Hans is en wat hij zoal doet.
Het is en echte eenzame man die niets meer mag en kan doen volgens zijn directe omgeving en dat kan hij en wilt hij niet accepteren maar met zijn handicap kan het haast niet anders.

Op zeer jonge leeftijd met een perspectief die voor hem lag was de horizon eindeloos vol met mogelijkheden waar hij zijn zinnen op had gezet.
Afgestudeerd en wel klaar om de toekomst aan te gaan valt het noodlot bij hem.

Met zijn handicap was hij uitgesloten van deelname in de maatschappij en mocht zijn passie waar hij voor gestudeerd had niet uitvoeren.
Hij is afgekeurd en als laatste rang op de arbeidsmarkt met een jong gezin met liefde en geluk voorbij alles weg.

Wetende wat hij nog kon voor het hem overkwam.
Het gemis van zijn kansen op alle vlakken.
Dat wat hij kon en heeft moeten los laten.
Puur gebaseerd alleen op zijn beperkingen.

ik sta met hem in gesprek en ik denk wat kan ik voor deze man doen?
Niks, ook ik besefte helaas dat ik deze man geen dagtaak kon geven.
Ook ik zie dat ik mee gaan doen aan het uitsluiten van mensen.

Maar wacht ik hoor van Hans dat hij een boek heeft geschreven.
Dat opent een perspectief, met zijn beperkingen valt het wel mee.
Hans kan met de pc hele mooie stukken schrijven.

Ik ga Hans vragen of hij het fijn vindt om op mijn website elke maand een stuk te schrijven over vraagstukken. En ook de grammatica van de site voor zich nemen
Blij verrast wacht hij nu op de eerste opdracht die we hem gaan voordragen.

Het boek op de foto is te koop dat verteld zijn (over)levensverhaal.

Beste lezers
Laten we hem die kans geven en met uw inbreng hebben we onderwerpen waar Hans mee aan de gang kan gaan. En om hem ook te steunen is het boek van hem te koop waar dat wordt nog later vermeld.

error: U mag zonder toestemming geen kopie maken van deze website..